حق الناس

صدف چشم من از داغ تو گوهر بارستچه کنم؟! کار علی بی تو به عالم، زارست!اشتیاق تو مرا می کشد از خانه برونور نه از خانه برون آمدنم، دشوارست!موقع آمد و شد، فاطمه جان! می بینمدیده ی زینب تو مات در و دیوارست!به گواهی شب و، زمزمه ی مرغ سحراهل یثرب همه خوابند و، علی بیدارستروز در خانه، پرستار حسین و حسنمکمکم کن! که نگهداری شان دشوارست!یاد آن روز که با زینب تو می گفتم:دخترم! گریه مکن! مادرتان بیمارست!چاه داند که به من، عمر چه ِسان می گذردقصه، کوتاه کنم ور نه سخن بسیارستبشنو از شاعر (ژولیده)، تو راز دل منصدف چشم من از داغ تو، گوهر بارستژولیده نیشابوری حق الناس...

دیشب حسن(ع)اشـــــــک برادر پاک می کردحــــــــیدر از این ماتم گریبان چاک می کرددیشب حسین(ع)نازنین با چشم گــــــریانازخوردن آب و غــــــــــــذا امساک می کرداسطـــــــــوره ی صبر و سکوت و پایمردیجسم نحـــــــیف همسرش را خاک می کردمـُهر کــــــــــــــبودی بر رخ ماهش نمایاناین شکوه را با خالق افــــــــــلاک می کرداشک ملایک ریخـــــــــــــــت از بام مدینهخاک بقیع و کـــــــــوچه را نمناک می کردبانگ عزا در عرش می پیچــــــــید ، گویااین داغ را هر ذره ای ادراک می کــــــرددستان هستی بخش فخـــــــــــر عالم خاکیا رب مگر خـــلق جهان را خاک می کرد حق الناس...

تـا عـلــی ماهَـش بـه ســوی قبـــر بُردمـاه، رخ از شــرم، پـشـت ابـــــر بُردآرزوهــا را عـلــی در خــــاک کـــردخـاک هــم گـویی گــریبـان چاک کردزد صــدا: ای خــاک، جـانـانــم بگیــرتــن نـمـانــده هیـچ از او، جـانـــم بگیرنــاگــهـان بـر یــاری دســــت خــــــدادسـتــی آمـد، همچو دست مصـطـفــیگـوهــرش را از صــدف، دریا گرفتاحـمــــد از دامـاد خـود، زهــرا گرفتگـفـتـش ای تـاج ســر خیــل رُسُــــــــلوی بَــر تـــو خُــرد، یکسر جزء و کلاز مــن ایــن آزرده جـانـــت را بـگـیـربـازگــردانــدم، امـانــت را بـگیــــــــــربــار دیــگر، هـدیـه ی داور بـگـیــــــــرکــوثـــرت از سـاقــــی کـوثــــــــر بگیرمــی کِـشــد خجلــت عـلــی از محضـرتیــاس دادی، می دهد نیلوفــرت حق الناس...

گفتم چرا قلبم دگر بر تار زلفت گیر نیستسربر زمین افکند و گفت: خود کرده را تدبیر نیستاشکی به زیر مقدمش انداختم رحمی کندگفتا که اشک بی ورع در رتبه تاثیر نیستگفتم بیا در بند کش این بنده فرار راگفتا اگر عاشق شوی کاریت با زنجیر نیستگفتم که دیگر گوییا افتاده ام از چشم توبا غم نگاهی کرد و گفت: مهدی زنوکر سیر نیست حق الناس...

چه خوشست من بمیرم به ره ولای مهدیسر و جان بها ندارد که کنم فدای مهدیهمه نقد هستی خود بدهم به صاحب جانکه یکی دقیقه بینم رخ دلگشای مهدینه هوای کعبه دارم نه صفا و مروه خواهمکه ندارد این مکانها به خدا صفای مهدیچه کنم چه چاره سازم که دل رمیده مننکند هوای دیگر به جز از هوای مهدیمن دلشکسته هر دم به امید درنشستمکه مگر عیان ببینم رخ دلشگای مهدی حق الناس...

مهم شناسایی وظیفه بسیج نسبت به آینده است. گرچه بسیج ابتدا بهعنوان یك نیرو در مقابل قوای نظامی بیگانه و مهاجم بوجود آمد اما پیدایش این پدیده اجتماعی معلول عوامل اجتماعی و فرهنگی خاصی بود كه اگر آن فرهنگ در جامعه ما نبود، هرگز چنین پدیده عظیم و معجزهآسایی بوجود نمیآمد. پس وجود این پدیده عظیم اجتماعی خود معلول عوامل فرهنگی پیشین است، كه در صورت باقی ماندن آن عوامل، این جریان نیز ادامه پیدا میكند اما اگر آن عوامل تدریجاً ضعیف شود این حركت هم سرعتش كاسته میشود و شتاب مثبت آن به شتاب منفی تبدیل میشود وكم كم به سكون میگراید و این امر برای جامعه فاجعه خواهد بود.همانگونه كه ما ارزش نیروی بسیج را میشناسیم دشمنان نیز این نیرو را خوب شناختهاند و اهمیتش را درك كردهاند. دشمنان به خوبی میدانند كه بقاء انقلابْ مرهون این نیرو است و همچنین رشد و گسترش این انقلابْ بستگی به رشد و گسترش این نیرو دارد، و برای تضعیف این انقلاب نیز باید این نیرو را تضعیف كرد. این مسأله روشنی است كه همه میتوانند به سادگی آن را درك كنند و نیازی به تحلیلهای پیچیده جامعهشناختی یا سیاسی ندارد.1. صحیفه امام، ج 21، ص 195.﴿ صفحه 59 ﴾بسیج ابتدا به صورت یك نیروی نظامی پدید آمد، و عوامل پدیدآورنده آن، شرائط خاص اوایل جنگ بود زیرا از سویی دشمن حمله كرده بود و كشور در محاصره بود و از سوی دیگر آمادگی دفاع در نیروهای رسمی وجود نداشت و آشفتگی و پراكندگی حاكم بود، در چنین شرائطی، فرهنگ سازنده بسیج، اقتضای یك نیروی دفاعی را داشت تا خطرهای نظامی را دفع كند، بر همین اساس نیروی بسیج شكل گرفت.امّا پیدایش این نیرو به شكل نظامی به معنای محصور بودن، فرهنگ بسیجی در دایره نظامی نیست، بلكه فرهنگ بسیجی، فرهنگی است كه از اعتقاد حق الناس...

در احاديث ما رسيده است كه كاملترين زنهاى جهان چهار زن هستند كه دوتاى اينها در امم پيشين بوده اند، يكى همين زن فرعون، كه مىگويند نام او آسيه بوده است و ديگرى مريم مادر عيسى مسيح(ع)... در قرآن این دو زن فوق العاده تقديس شده اند.دو زن در اسلام هستند كه در عاليترين سطحها قرار گرفته اند؛ يكى جناب خديجه دختر خويلد، همسر بزرگوار پيغمبر اكرم(صلىالله عليه و آله)، ديگر حضرت زهراى مرضيه، صديقه طاهره(س) كه از اين چهار زن افضل آنها ايشان هستند.باتوجه به اينكه كار پيغمبر هيچ وقت حساب نشده و از روى احساسات بىمنطق بشرى نيست، اگر ما رفتار پيغمبر را با حضرت زهرا در نظر بگيريم و سخنان پيغمبر را- كه «ما ينطق عن الهوى إن هو إلا وحي يوحى »(نجم/3-4)- درباره حضرت زهرا در نظر بگيريم، كافى است تا بفهميم حضرت زهرا به چه كمالى از انسانيت رسيده است.علاقه رسول اكرم(ص) به زهرا(س) اعجاب آور است. پيغمبر كه گزاف حرف نمى زند مىفرمايد:«فاطمة انسية حوراء»؛ فاطمه يك انسان بهشتى است.(مثل اينكه ما مى گوييم يك انسان فرشته حق الناس...